तस्बिर : एआई
सुर्खेत- सुर्खेतको बराहतालबाट सुरु भएको एउटा सामान्य देखिने ‘सिकार यात्रा’ अन्ततः एउटा त्रासदीमा टुंगियो । ३३ वर्षीय टोपबहादुर खत्रीको मृत्यु केवल व्यक्तिगत दुर्घटना मात्र होइन, यसले गाउँस्तरमा फैलिएको अवैध सिकारको जालो, कानुनप्रतिको बेवास्ता र दुर्घटनापछि हुने सामूहिक मौनतालाई उजागर गरेको छ ।
२३ फागुनको बिहान उनीसहित ६ जना बर्दिया राष्ट्रिय निकुञ्जको कोर क्षेत्रमा प्रवेश गरे । उद्देश्य थियो—प्रतिबन्धित क्षेत्रमा चोरी सिकार । तर, साँझसम्म आइपुग्दा उनका साथीहरु फर्किए, तर टोपबहादुर फर्केनन् । उनको मृत्यु भएपछि साथीहरुको सुरु भयो ‘डरको भागदौड’ घटना भएलगत्तै साथीसँगै गएका अन्य पाँच जना घर फर्किए, तर शव भने जंगलमै छोडियो । अझ अचम्म—उनीहरू भोलिपल्टै भारततर्फ भागे । घटना १० दिनसम्म सार्वजनिक भएन । गाउँमा सीमित व्यक्तिलाई मात्र जानकारी थियो । परिवारलाई समेत ‘कसैलाई नभन्नू’ भनेर दबाब दिइएको थियो ।
अन्ततः एक महिलाले अप्रत्यक्ष रूपमा खबर बाहिर ल्याइन्, जसपछि प्रहरी सक्रिय भयो । १७ दिनपछि निकुञ्जभित्र खोलाको किनारमा टोपबहादुरको शव भेटियो । फरार व्यक्तिहरूले दिएको लोकेसनका आधारमा खोजी सफल भयो । अहिले अनुसन्धान जारी छ, तर मुख्य साक्षीहरू नै फरार भएकाले वास्तविकता अझै अस्पष्ट छ ।
टोपबहादुरको मृत्युले एउटा परिवार मात्र होइन, धेरै परिवारलाई संकटमा पारेको छ । उनकी श्रीमती डिलमाया र दुई साना छोराहरू अब आर्थिक र भावनात्मक दुबै संकटमा छन् । उता, फरार रहेका अन्य व्यक्तिहरूका परिवार पनि अनिश्चिततामा छन—कानुनी कारबाही, जेल सजाय र सामाजिक बदनामीको त्रासबीच ।
यो घटना कुनै एकपटकको गल्ती होइन । स्थानीयका अनुसार, निकुञ्ज आसपासका बस्तीमा लुकीछिपी सिकार गर्ने प्रवृत्ति पहिलेदेखि नै छ । टोपबहादुरको मृत्यु कसरी भयो भन्ने कुरा अनुसन्धानले बताउनेछ । प्रहरीले प्रतिबन्धित क्षेत्रमा अवैध प्रवेश, हतियार प्रयोग, मृत्युको कारण, साक्षीहरू फरार लगायतका विषयमा अनुसन्धान हुने बताएको छ ।
कर्णाली समय । १० चैत्र २०८२, मंगलवार १३:०८